خاطره ای از محمد صادق شاه تقی

مهدی لباس  غواصی را پوشید تا با هم عرض رودخانه  کارون را فین بزنیم یک لحظه دیدم مهدی به من نگاهش تیز شده گویی می خواست چیزی به من بگوید اما خلوص و تواضع بالایش اجازه نمی داد ، با این وجود دست هم دیگر را گرفتیم و وارد آب شدیم مهدی با مهارتی که در ابتداء نشان داد گویی از قبل آشنایی شنا با لباس غواصی را دارد. رودخانه کارون ناآرام بود سرعت آب زیاد به نظر می رسید وقتی وسط عرض رودخانه رسیدیم ناگهان مهدی حرکتش را شل کرد گفتم: برادر مهدی چرا باز ایستادی اگر فین نزنیم شدت آب رود خانه ما را از شاخص مورد نظر مان دور می سازد مهدی از درد پای مجروحش که در عملیات والفجر هشت برایش پیش آمده بود گفت: تازه فهمیدم آنچه را که می خواست قبل از ورود به آب بگوید چه بود من هم محکمتر دستش را فشردم و با توکل به خدا از مهدی خواستم همه تلاشش را بنماید مهدی فرودی پر از روحیه بود وی توانست با اراده قویش به آنسوی روخانه رفته و دوباره با هم بر گردیم مهدی راهی را که انتخاب کرده بود در آن ثابت قدم بود گاهی به ایشان می گفتم برادر مهدی شما نیازی به آموزش غواصی نداری چرا با بچه ها داخل آب می آیی گفت: باید پا به پای شما کار کنم تا مزد خودم از خدا بگیرم.